Comme me l'avais fait remarqué une lectrice, pas besoin de parler de victoire. Car oui, dans ce domaine aussi , la compétition parentale bat son plein. Bref, a deux ans et demi il n'a plus besoin de couches. Mon porte-monnaie en ai ravi.

Mais avec ce bonheur fraîchement né, s'ajoute un nouveau soucis. Être à la chasse aux toilettes. Ben oui, dans la voitures, dans la queue du super marché, au parc. Car entre la seconde où il me dit maman j'ai besoin de faire pipi et le pipi en lui-même, il ne s' écoule pas un temps super long. Vive le sprint du salon/chambre aux toilettes, pire d'un lieu X aux toilettes les plus proches (faudrait que je pense à m'acheter des chaussure de courses tiens). 

bref, les autres parents tout ce blabla pour vous dire que je n'ai pas fait exactement comme dans les livres (si il sera traumatisé, j'assume entièrement toutes responsabilité ) et que malgré quelques petits accidents on s'en sort pas trop mal. 

Başardık arkadaşlar.

Başarmak doğru kelime mi bilmiyorum. Bu bir savaş değil, bir kazanç da yok ama Ata artık besiz geziyor. Tuvalet eğitimden pek bahsedemem çünkü ben pek psikologların veya yazıların tavsiyelerine pek okumadım. Okudum tabii ama zorlama kısmı beni sıktı.

Geçen yazımda bahsettim gibi, kaka için sıkıntı yaşıyorduk. Ben de Oturtum , bak komik sesler çıkacak kakan düşünce...plouf plouf diye şarkı söyledik. Ve bu bizim işime yaradı. Tabii Au revoir le caca da diyoruz. Ama en çok Ata ellerimizi yıkayalım tarafı çok hoşuna gidiyor. 

Her neyse. Ben seviniyordum ama bunu düşünememiştim  Artık Evdeyken Anne çişim geldi dedi an ve çişini yaptı an arasında nano saniye olabilir. Artık ben Türkiye için spirnt yarışlarına katılabilirim sanırım. Daha beteri de var... dışardayken. Parktansın anne kakam geldi diyor. Gel de Temiz umumi tuvalet bul Türkiye'de. 

Onları da çözüyoruz artık. Belki tembel anneler için bez dönemi daha iyi. Cüzdanın rahatlıyor ama hijyen takıtım artıyor. Bunlara rağmen çocuğun büyüdüğünü görüyorsun. O da çok değişik bir duygu. 

Size de kolay gelsin arkadaşlar

Je tente depuis quelques temps de rendre la machine à caca le petit propre. 

Je fais partie des mamans pollueuses, j'utilise des couches jetables. Et la je pense qu'il est prêt enfin presque. 

Si vous voulez tout les détails, le pipi c'est bon mais le caca il n'y a rien à faire. Il veut absolument une couche pour faire sa grosse commission. J'ai tenté les cérémonies : de dire adieu au petit paquet, d'en faire un jeu non, il faut qu'il le fasse dans sa couche.

Là je vais forcer les choses je ne vais pas céder et ne pas de couches. En deux jours ça devrait être bon non ?

Ne me faites pas peur mais...dites moi.  Que je ne vais pas devoir capituler. 

Artık Ata hazır diye düşünüyorum. Evet bizde çişim tuvalette, kakamız tuvalette söylemek istiyoruz. 

Detayları isterseniz :) çişimiz problem değil ama kaka sorun. Beze yapacağım diyor bez de bez. Bizde maalesef saat da olmadı için o saate otursun bekleriz diye birşey yok. Geçen gün bez yok dedim, krize girdi bez takın bana diye. 

Seremonileri denedim, açıklamaları denedim. Artık kesin karar aldım. Bez mez yok. 2 günde alışır. Sabah kuru kalkan çocuk hazır değil midir?

Bana teorilerden, pedopsikitrlardan bahsetmeyin. Siz ! çoğunuzla nasıl yaptınız?

“İmza: Kızın”dan sonra sıra “İmza: Karın”da!

Kadınlar, hayatlarında iz bırakan erkeklere mektup yazınca…!

İMZA: KARIN Mayıs’ta tüm kitapçılarda!

Kadınlar, “İmza:Kızın” derken önce hayatlarındaki ilk erkek olan babalarına mektuplar yazdılar. Yanlarında olan, olmayan veya bir kez dahi göremedikleri babalarına… Şimdi kız çocukları büyüdü, hayatın içinde kadın olarak durmayı öğrendi. Bu defa, hayatlarında öyle ya da böyle, iyi ya da kötü, kısa ya da uzun süreli izler bırakmış veya bırakacak olan erkeklere anlattılar yaşadıkları duyguları. Bir resmi imza olsun olmasın, kimi kocasına, kimi sevgilisine, kimi kaybettiği ruh eşine, kimi nefret ettiği “eski” eşine, onu terk eden sevgilisine, kimi de arayıp da hiç bulamadığı o erkeğe yazdı mektubunu.

Farklı sosyo-kültürel yapılardan, farklı yetiştirilme biçimlerinden, farklı duygusal temalardan gelen 100’ü aşkın kadının hayatlarında iz bırakmış, bırakan, bırakacak erkeklere yazdığı mektuplardan oluşan “İmza: Karın”, kadınların hayatı paylaştıkları erkeklerden neler beklediğini farklı yönlerden gün ışığına çıkaran bir kitap. Yaşı, mesleği, kocası kim olursa olsun, kadın her yerde kadın ve kadın olmanın özü ile kadınların beklentileri aslında birbirlerinden çok da farklı değil.

“İmza:Kızın” ekibinden Banu Özkan Tozluyurt’un yayına hazırladığı “İmza:Karın” Mayıs ayından itibaren kitapçıların raflarında yerini alıyor. Bazen kendinizi, bazen hayat arkadaşınızı bazen de çok yakından tanıdığınız kişilerin en saklı hayallerini okuyacağınız kitabın geliri de, çıkış noktası ile çok uyum sağlayan bir amaca hizmet için ayrılıyor: “İmza: Karın” kitabının telif geliri, kadınların huzurlu, mutlu ve kendilerini ifade edebilen bireyler olması için faaliyet gösteren Sınır Tanımayan Ebeveynler Topluluğu Derneği STET için bağışlanacak.

Kadın gözünden yaşamın detaylarını, kadının kalbinden geçen aşkın izlerini yakalamak istiyorsanız, “İmza: Karın” size yüzlerce farklı pencere sunuyor.

Ayrıntılı bilgi için: Banu Özkan Tozluyurt – banuduru@gmail.com

banu@banutozluyurt.com

0542.427.31.37

www.imzakarin.com

facebook.com/imzakarin

twitter/imzakarin

Banu ÖZKAN TOZLUYURT 39 yaşında, yönetim danışmanı. BT Danışmanlık adlı şirketin sahibi. Yönetim, iletişim, kişisel gelişim konularında eğitimler verip danışmanlık yapıyor. Yaşam koçluğu sertifikası sahibi yönetici/kişisel koçluk yapmakta. Yazmayı, okumayı çok seviyor. Hayat Çocukla Güzel, İmza Kızın adlı yayınlanmış kitapları mevcut. Gezi, kişisel gelişim, gündeme ait yazılarını www.banunundunyasi.com da okurlarıyla paylaşıyor.

STET DERNEK :   SINIR TANIMAYAN EBEVEYNLER TOPLULUĞU -STET- verdiği eğitimler ve danışmanlık desteği ile gelecek nesilleri yetiştirecek kadınlara, hayatlarını iyileştirme ve kendi çözümlerini bulma yetisini kazandırmayı amaçlayan yeni nesil bir dernek olarak dikkat çekiyor. Ülkemizdeki kadınlara insan hakları, anayasal haklar, sağlık sorunları, psikolojik destek gibi pek çok konuda makro ve mikro ölçekte danışmanlık hizmeti veren STET Dernek, kendi etkinlik alanı içerisinde bulunmayan tüm yardım taleplerini, kendi uzmanlıklarındaki diğer derneklerle paylaşarak koordineli olarak sonuca ulaştırıyor. STET Dernek, çocukların toplumun geleceği olduğu bilinciyle hareket ederek,  ebeveynlerin anne ve baba olmak, çocukların ihtiyaçları, dönemleri, davranış biçimleri konusunda bilinçlendirilmesi ile daha doğru yaklaşımla, çocuklar yetiştirilmesini amaçlayan projeler geliştirir ve etkinlikler düzenler.  Kendini bir yardım derneği olarak tanımlamayan STET Dernek, uzun vadeli çözümleri eğitim projeleriyle hayata geçiren yeni nesil bir dernek bakış açısını benimsiyor. Bu anlamda “gönüllü bir akademi” görevi üstlenerek;  ''Hukuk, Kişisel Gelişim, Ebeveynlik, Kariyer,  Girişimcilik,  Meslek Edindirme” konularında eğitim ve danışmanlık hizmetleri sunarak, kadınları ihtiyaçları olan alanlarda konunun uzmanlarıyla buluşturuyor. www.stetdernek.org  

İMZA:KARIN YAZAR LİSTESİ –alfabetik sıra

Quand tu es maman, ceci s'intensifie. Il y a des jours o;u aller au parc, le faire manger, le baigner, le coucher et j en passe est facile. Enfin quand je dis facile, avec peu de crises de "nonnn" ou de pleurs. 

Et il y a les jours où comme par hasard tu n a pas bien dormis et que le mioche en question est aussi de mauvaise, qu'il ne veut rien faire de lus de 2 minutes, que le faire manger est un calvaire, le faire coucher aussi et qu'il ne veut pas prendre son bain. Et bien ces jours-ci je fulmine, je crise à l'intérieur et aussi à l'extérieur. Contre lui...contre toi contre tout les autres (cons) qui t énervent. 

Et puis dans cette journée de merde tu as reçois un bisous d'amour ou tu entends un fou rire communicatif et hop tu remets les compteurs plus ou moins à zéro.

Bon week end plus plus à vous tous.

Bazı günler daga kolay geçer ama bazı günler de daha da kötü.

Anne olmadan geçerliydi ama anne olduktan sonra bu duygu bende yoğunlaştı

Hani o günler parka gitmek, yemek yemek banyo yampak uyumak iğrenç bir şekilde herşeye karşı çıkarlar ya ? O günlerden nefret ediyorum.

herşeye hayıırr istemiyorum, her istediğine ağlama ile istemek ve tabii bu durumlarda benim sinirlerim çok hızlı bir şekilde zayıflıyor. BEn de sinirleniyorum, bağırıyorum, içime ve dışıma vuruyorum . Dışıma dedim... çocuğa, kocaya ve dışardaki bütün salaklara  ! ( o zaman çok objektif olamıyorsun)

Ama o bitmeyen günde bir ara güzel bir öpücük, bir sarılma veya bir gülme krizi yaşadığında o zaman bir an bile olsa herşey sıfırlanıyor. Taa ki akşam uykusuna dalana kadar. 

İyi haftasonları size, umarım artık gün olarak geçer. 

L’autisme une autre fenêtre sur la vie

Depuis 2008, Le mois d’avril a pris un sens  différent  pour  des millions de personnes, des enfants des parents et des proches et ce  à travers le monde , c’est l’ AUTISME.

Le 2 avril c’est la journée de sensibilisation à ce monde, mal compris, qui est l’autsime.  L’autisme est un trouble permanent du développement qui se manifeste au cours des trois premières années de la vie. Le pourcentage élevé des cas d’autisme chez les enfants du monde entier a un impact terrible sur les enfants, leur famille, les collectivités et la société.

Tout au long de son histoire, la famille des Nations Unies a œuvré au respect des droits et du bien-être des personnes handicapées, y compris les enfants atteints de troubles du développement. En 2008, la Convention relative aux droits des personnes handicapées est entrée en vigueur, réaffirmant ainsi le principe fondamental du respect des droits de l’homme pour tous.

Je vous traduis le texte d’İrem,  la maman de Nazım, lettre ouverte pour raconter son expérience de l'Autisme avec son fils . 

Cela fait maintenant huit ans que nous sommes entrés dans le labyrinthe de l’autisme avec mon fils. En y pensant j’ai l’impression qu’avant ce diagnostic, on ne vivait pas. Mon bébé était enfermé dans cette bulle, maintenant que l’on partage cette vie a deux je peux vous dire que nous vivons un vrai miracle

Qu’est ce que l’autisme?

L'autisme  est un  trouble  congénital du développement humain caractérisés par une interaction sociale et une communication anormales, avec des comportements restreints et répétitifs¹.

L'autisme affecte la façon dont le cerveau traite les informations en modifiant, de manière encore inconnue, l'organisation des réseaux de neurones durant le développement. Les symptômes sont généralement détectés par les parents dès les deux premières années de la vie de l'enfant.

Selon le Département de la Santé Américain , aujourd'hui dans le monde entier un enfant   sur 88 est  atteint d'autisme. L'autisme est diagnostiqué 3-4 fois plus chez les  garçons que chez les filles. Un garçon sur 54 est porteur du gêne autistique. 

En raison de l'absence de statistiques sur la santé dans notre pays (Turquie) , selon les données fournies par la plate-forme d'autisme, environ 550 000 personnes seraient atteintes d'autisme dans le  groupe d'âge 0-14 ans, avec près de 150.000 enfants qui souffrent d'autisme.

 Les personnes dont les parents sont autistes, frères et sœurs, parents et connaissances  toucheraient  environ 2 millions de personnes en Turquie.

La première étape importante est, un diagnostic précoce. L'autisme montrant les premiers symptômes vers l’âge d’un an. Les problèmes demeurent insensibles aux stimuli sociaux, tels que les voix de la mère de l'enfant et le sourire, ou ont des réactions lentes, les difficultés à établir un contact visuel, retard du développement moteur et les compétences d'imitation, de l'ordre de manger et dormir sont parmi les premiers symptômes.

Un enfant est déclaré autiste s’il présente simultanément les trois éléments suivants: un trouble de la communication, une perturbation des relations sociales ainsi que des troubles du comportement. Le diagnostic intervient généralement vers 3 ans, mais les parents peuvent détecter des symptômes chez leur bébé avant cet âge.

Si votre enfant;

N’arrive pas à établir un contact visuel avec vous ou son entourage.

Ne réagit pas, ne regarde pas autour lorsque vous l’appelez par son prénom

Konuşmada yaşıtlarının gerisinde kalmışsa, başkaları ile söyleşiyi başlatma ya da sürdürmede belirgin bir bozukluğu varsa, basmakalıp, yineleyici (ekolali) ya da özel bir dil kullanarak garip konuşuyorsa veya konuşması hiç gelişmemişse,

 Si il y a un sérieux retard d’apprentissage de parole par rapport aux autres enfants de son âge ou difficultés  à soutenir une conversation avec les autres.  si il utlise un langage significatif, stéréotypé et répétitif (écholalie) ou  alors  un langage spécial pour parler

Si les yeux sont souvent foclaisé sur quelque chose,

Des crises de rires ou de larmes inexpliquées

N’arrive pas à montrer ce qu’il veut avec son doigt

N’arrive pas à jouer avec ses jouets ou des jeux que les autres enfants de son âges aiment

Si il a des réactions comme fair semblant de voler avec ses bras, marcher que sur la pointe des pieds, ou des mouıvements circulaires avec ses memebre, qu’il tourne autours des choses constamment, sans fin,

Répéter sans cesse une partie d’une chanson, qu’il a des comportements obssessif avec des objets, ouvrir fermes de maniere con stantes des portes des armoires, qu’il court sans cesse d’une chambre à l’autre sur la pointe des pieds, ,

Si il manifeste de grandes peurs et coleres lorsdque la routine est changée et qu’il n’arrive pas à s’adapter.

S’il peut se mopntrer violent avec lui-même et  son entourage

Je vous conseille de vous réferer à un spéclaiste.

Existe-t-il un remède pour l'autisme? L'autisme est  une équation à cinq inconnues : « Il n’y a pas aujourd’hui de traitement curatif, mais une série de données indiquent depuis plus de quarante ans qu’un accompagnement et une prise en charge individualisés, précoces et adaptés, à la fois sur les plans éducatif, comportemental, et psychologique augmentent significativement les possibilités relationnelles et les capacités d’interaction sociale, le degré d’autonomie, et les possibilités d’acquisition de langage et de moyens de communication non verbale par les enfants atteints de ce handicap »

Alors que les études sur les thérapies biologiques de l'autisme, l'outil le plus important thérapeutique pour a adopté aujourd'hui à un âge précoce a commencé à être donné éducation intensive individuelle spéciale. Voici le développement des ressources naturelles de chaque enfant autodidacte tout, il faut enseigner à l'aide de l'éducation spéciale pour un enfant atteint d'autisme. Cette condition est parfois ressemble même un puits avec une aiguille à creuser, chacun selon ses propres enfants atteints d'autisme ont un format d'apprentissage. Ce qui est important est de trouver la bonne clé pour ouvrir la porte.

Scientifiquement prouvé pour aider les enfants dans les premiers âges, formation individuelle et collective en une semaine de stage intensif de 40 heures. Toutefois, la portée de la sécurité sociale dans notre pays, «l'autisme éducation spéciale-rapport» mensuelle pour les enfants de 6-12 heures du processus d'éducation spéciale, encore loin derrière le monde en général bien.

Les enfants autistes ont besoin de faire participer dans le système éducatif. Parce que l'éducation, surtout pour la personne autiste "traitement". La différence la plus importante qui sépare les groupes d'obstacles autres que l'autisme, le diagnostic précoce et individu / l'éducation inclusive des enfants atteints d'autisme à surmonter une grande partie des problèmes.

Cependant, la réalité de la vie, il ne dit pas non à vous! Mon fils Nazim avec l'original préscolaire, primaire et secondaire des expériences dans le processus, se composent d'histoires de discrimination. Enfants Autisme / Asperger souvent en raison du manque d'information des résistances, les administrateurs scolaires, les enseignants et les autres parents de l'école par le «enfant non désiré» a été déclaré. L'inclusion en dépit des rapports des autorités scolaires à prendre record d'étudiants avec l'autisme ne voulez pas fusionner. Une grande partie des problèmes rencontrés au cours de la vie de l'école de la tolérance, de la compréhension et de la connaissance peut résoudre ce problème par l'élimination de la régurgitation, dans la mesure où il nous est imposé par la société à chaque instant de la plus grande de la vie "obstacle" Détruisons la discrimination!

L'autisme est une structure très complexe, avec des personnes atteintes d'autisme, en particulier à proximité de sa famille à toutes les étapes de la vie affecte tout le monde autour. Familles avec la plus grande responsabilité pour le progrès d'un enfant atteint d'autisme, la charge la plus sévère dans les épaules des mères! Atteints d'autisme et leurs familles abord et avant tout un individu condamné à une vie seul et ne doit pas être déplacée, montrant notamment l'histoire naturelle de la vie sociale des parents d'enfants doivent apprendre à partager avec nous..

Se trouve dans la communauté de l'autisme, qui est devenu ces 8 dernières années, notre famille, mon enfant avec les parents d'enfants autistes autisme, du camarade. Je dirais que l'un d'eux, jugés par un enfant qui pleure rencontrés dans la vie quotidienne, Imaginez pour un moment avant de dire à sa mère. Avoir un enfant autiste dans la classe de votre enfant, s'il vous plaît noter que les différences seraient les avantages de vivre dans votre propre enfant à apprendre.

Chaque année en Avril, au nom de l'autisme en Turquie, de nouveaux espoirs, de nouvelles étapes dans à dire ... Si vous êtes "conscience de l'autisme, mais pas assez pour se rendre compte que la vie, vous avez besoin de partager!" Vous dites, les enfants autistes et leurs parents écouter le son de nos voix résonnent au sol, S'il vous plaît fournir des bénévoles sensibilisation à l'autisme de soutien et de résoudre les problèmes que nos enfants grandissent ensemble 

Parce que chaque enfant mérite de prendre partie par des différences dans la vie!

Mondiale d'avril sensibilisation à l'autisme, mes salutations les plus sincères à tout le monde et merci  de le partager!

M. Irem Afsin

Mère de Özgün hors bilan

Activiste autisme volontaire

iremafsin@gmail.com

www.twitter.com / iremafsin

www.facebook.com / afsinirem

www.hthayat.com / auteurs / m-irem-Afsin

http://youtu.be/O-xTwfFbGoo

Otizm... bugün bütün annelere ve babalar hata bütün insanlar bu yazıyı okumasını istiyorum

Nazım’ın annesi İrem  sözleriyle bu farklı yaşamı okuyalım.... 

sizde paylaşmak işsterseniz Hashtaglar bunlar

#2NisanOtizmOrtakYayin /  #otizmifarketyasamipaylas

Otizm… Yaşamın farklı bir penceresi…

Nisan… Aylardan bahar. Havada baharın müjdecisi kokular, yavaş yavaş açan çiçekler, cıvıltıları ile hayatımıza neşe katan kuşlar, güneşin sıcak ışığına kavuşan dünya. Nisan, ruhumuzu aydınlık günlerde ferahlattığımız ay.

Nisan, 2008 yılından bu yana, dünya üzerinde yaşayan milyonlarca çocuk ve aileleri için çok başka bir anlam daha taşıyor: OTİZM.

2 Nisan, tüm dünyada otizm konusunda farkındalık yaratarak otizmden kaynaklanan sorunlara çözümler yaratmakamacıyla, 2008 yılında Birleşmiş Milletler tarafından “Dünya Otizm Farkındalık Günü” olarak ilan edildi. Her yıl, “Otizm Farkındalık Ayı” olan Nisan ayı boyunca dünya genelinde otizmin sorunlarını ve çözümleri konuşuluyor, araştırmaların teşvik edilmesi ve erken teşhisle tedavinin yaygınlaştırılması hedefleniyor.

Oğluşum Nazım Özgün ile otizm labirentine adım attığımız o ilk günden bugüne 8 yıl geçti. Otizmin karmaşık fırça darbeleri yüzünden, hayatımızın yol haritasını yeniden tanımladık. Bazen düşününce sanki otizmden önce bir hayatımız yokmuş gibi hissediyorum. Çok eskiden kendini fanusuna kapatmış ruh bebeğimin, şimdi benimle hayatı paylaşması nasıl bir mucizedir, çok iyi biliyorum.

Otizm, doğuştan gelişen, genetik altyapıya dayanan, karmaşık nörolojik-biyolojik tabanlı bir gelişim bozukluğu. Başkalarıyla etkileşimde bulunmayı engelleyerek bireyin kendi iç dünyasıyla baş başa kalmasına yol açan otizm, genellikle 3 yaştan önce ortaya çıkarak çocukların sosyal iletişim, etkileşim ve davranışlarını olumsuz olarak etkiliyor.

Amerikan Sağlık Bakanlığı verilerine göre bugün dünya genelinde okul çağındaki her 88 çocuktan biri otizm teşhisi alıyor. Otizm erkek çocuklarda kız çocuklara oranla 3-4 kat daha fazla görülüyor, her 54 erkek çocuktan biri günümüzde otizm riski taşıyor. Dünyada son yıllarda şeker, kanser ve AIDS dahil olmak üzere bir çok hastalıktan daha fazla sayıda otizm teşhisi alınıyor.

Ülkemizde sağlıklı istatistikler olmaması nedeniyle, Otizm Platformu’nun öngördüğü verilere göre, tahmini olarak 550.000 otizmli birey ile 0-14 yaş grubunda 150.000 civarında otizmli çocuk bulunduğu “varsayılıyor.” Otizmli bireylerin ebeveynleri, kardeşleri, yakın akraba ve çevreleri de hesaba katıldığı zaman, Türkiye’de her ile yayılmış durumda otizmden etkilenen 2 milyondan fazla vatandaşımızdan bahsedebiliriz.

Otizmin kapısını açmak için ilk önemli adım, erken teşhis. Otizm, yaklaşık bir yaş civarında ilk belirtilerini gösteriyor. Annenin sesi ve gülümsemesi gibi sosyal uyaranlara bebeğin tepkisiz kalması veya tepkilerinde yavaşlık olması, göz teması kurmada zorluklar, motor gelişmede ve taklit becerilerinde gecikme, uyku ve yemek düzeninde sorunlar ilk belirtiler arasında sayılabilir. Çok yaygın bir yanlış kanı, özellikle erkek çocukların geç konuştuğu veya anne/babası geç konuşan çocukların da geç konuşacağı düşüncesi… Ve erken teşhis, otizmli çocuğun gerekli eğitim ve tedavileri alarak hayata katılması için ilk önemli adım.

Eğer çocuğunuz;

Sizinle ve başkalarıyla göz kontağı kurmuyorsa,

İsmi söylendiğinde veya çağrıldığında dönüp bakmıyorsa, söyleneni işitmiyor gibi davranıyorsa,

Konuşmada yaşıtlarının gerisinde kalmışsa, başkaları ile söyleşiyi başlatma ya da sürdürmede belirgin bir bozukluğu varsa, basmakalıp, yineleyici (ekolali) ya da özel bir dil kullanarak garip konuşuyorsa veya konuşması hiç gelişmemişse,

Gözleri sık sık bir şeye takılıp kalıyorsa,

Anlamsız gülme veya ağlama krizleri varsa,

Parmağıyla istediği şeyi işaret ederek göstermiyorsa,

Oyuncaklara amacına uygun oynamayı beceremiyorsa, yaşıtlarının oynadığı oyunlara ilgi göstermiyorsa,

Ellerini kanat gibi çırpma, parmak uçlarında yürüme, kendi çevresinde veya eşyalar etrafında dönme, sallanma, çırpınma şeklinde garip ve yineleyici hareketleri (stereotipi) varsa,

Bir şarkının bir bölümünü tekrar tekrar söylemek, dolapların kapaklarını sürekli olarak açıp kapatmak, ayak parmaklarının ucunda odanın bir ucundan öbür ucuna koşturmak, bazı eşyaları döndürmek veya sürekli sıraya dizmek gibi çeşitli ilgi ve davranış takıntıları varsa,

Günlük yaşamındaki düzen ve program değişimlere aşırı tepkiler veriyor ve uyum sağlayamıyorsa,

Kendisine ve çevresine yönelik zarar verici davranışlara sahipse,

vakit kaybetmeden teşhis için uzmanlara başvurmak gerekiyor.

Otizmin tedavisi var mı? Otizm, beş bilinmeyenli bir denklem gibi: Nedenleri tam olarak saptanamadığı gibi tek bir kesin tedavisi de günümüzde “henüz” mevcut değil! Otizm, toplumsal fark, ırk, dil, din gözetmiyor, çocuk yetiştirme biçiminizle veya sosyo-ekonomik koşullarınızla da ilgilenmiyor. Genetik faktörlerin yanı sıra, çevresel koşulların – yanlış beslenme, çevre kirliliği, kimyasal maddeler, yanlış ilaç kullanımı, ağır metaller, aşılarda bulunan bazı koruyucu maddeler vb.- otizmi tetiklediği düşünülüyor.

Otizmde biyolojik tedaviler ile ilgili çalışmalar devam ederken, bugün için kabul edilen en önemli tedavi aracı, erken yaşta verilmeye başlanan yoğun bireysel özel eğitim. Doğal gelişim gösteren her çocuğun kendiliğinden öğrendiği her şeyi, otizmli bir çocuğa özel eğitim yardımı ile öğretmek zorundasınız. Bu durum bazen iğneyle kuyu kazmaya benzese bile, her otizmli çocuk kendine göre bir öğrenme biçimine sahip. Önemli olan, kapıyı açacak doğru anahtarı bulmak.

Bilimsel olarak erken yaştaki çocuk için kanıtlanmış yoğun eğitim süresi haftada bireysel ve grup eğitimi olarak 40 saat. Oysa ülkemizde sosyal güvenlik kapsamında “otizm özel eğitim raporlu” çocuklar için aylık 6- 12 saat olan özel eğitim süreci, dünya genelinin oldukça gerisinde kalıyor.

Otizmli çocukların mutlaka eğitim sistemi içinde yer almaları gerekiyor. Çünkü eğitim, otizmli birey için her şeyden önce “tedavi” anlamına geliyor. Otizmi diğer engel gruplarından ayıran en önemli fark;  erken tanı ve erken bireysel/kaynaştırma eğitimiyle otizmli çocukların sorunlarının büyük bir kısmını aşmaları.

Oysa yaşamın gerçeği hiç de böyle söylemiyor size! Oğlum Nazım Özgün ile okul öncesi eğitim, ilkokul ve ortaokul süreçlerinde yaşadıklarımız, ayrımcılık hikayelerinden ibaret.  Otizmli/Aspergerli çocuk, genellikle bilgi eksikliğinden kaynaklanan dirençleri nedeniyle, okul yönetimleri, öğretmenler ve diğer veliler tarafından okulda “istenmeyen çocuk” ilan ediliyor. Kaynaştırma raporlarına rağmen, okul idareleri otizmli kaynaştırma öğrencisinin kaydını almak istemiyorlar. Okul yaşamı esnasında yaşanan sorunların büyük bir kısmını hoşgörü, anlayış ve bilgi yetersizliğinin giderilmesi ile çözebiliriz, yeter ki toplum tarafından yaşamın her anında bizlere dayatılan en büyük “engel” olan ayrımcılığı yok edelim!

Otizmin oldukça karmaşık yapısı, otizmli bireyle birlikte ailesi başta olmak üzere yakın çevresindeki herkesi hayatın tüm evrelerinde etkiliyor. Otizmli bir çocuğun ilerlemesinde en büyük sorumluluk ailelerde, en ağır yük de annelerin omzunda! Otizmden etkilenen bireyin ve ailesinin her şeyden önce yalnız ve ötelenmiş bir hayata mahkum edilmemesi için, özellikle doğal gelişim gösteren çocuk ebeveynlerinin toplumsal yaşamı bizimle paylaşmayı öğrenmeleri gerekiyor.

Oğluşum, benim uğur Böcüğüm, aldığım her nefesin anlamı, yaşam öğretmenim! O’nunla birlikte otizmle mücadele ederken, mutluluğun tek bir bakış veya tek bir kelimeden ibaret olduğunu görme fırsatım oldu. Seslenince dönüp bakması, ağzından tek bir kelime çıkması, ağlayıp öfke krizleri geçirmeden bir tam gün geçirmesi, benimle gezmeye, markete, restorana, sinemaya gidebilmesi, kendini hayatın gündelik akışında veya okul hayatı içinde idare edebildiğini görmek için… yıllarca sabırla bekledim. 

Biz ikimiz,  çok başka bir yerden, büyük bir boşluktan, hiçlikten, sessizlikten, kapalı bir fanusun içinden geliyoruz. Yoku çok, azı fazla, yaşam sevincinin dibine vuran, hayatı farklılıkları ile yaşamayı öğrenmek zorunda kaldığımız bir uçurumun taa en dibinden geliyoruz. Öyle bir yerden geliyoruz ki, “gelmez, düzelmez, hayata katılmaz, konuşmaz, kendini seslendirmez, hayatı anlamaz, anlatamaz, asla paylaşamaz, duygularını gösteremez, hissedemez, arkadaş olamaz, okuyamaz, hiçbir zaman tam öğrenemez, hatta sevemez”demişlerdi… Hepsinin ne kadar boş olduğunu yaşama sımsıkı tutunmasıyla gösteren oğluşumun annesi olmak kadar beni hayatta tanımlayan bir şey yok!

Son 8 yılda ailemiz haline gelen otizm topluluğunun içindeki her otizmli çocuk benim de çocuğum, otizmli anne-babalar ise yoldaşım. Onlardan sadece biri olarak diyorum ki, gündelik hayatın içinde karşılaştığınız ağlayan bir çocuğu yargılayıp, annesine laf etmeden önce bir an düşünün. Çocuğunuzun sınıfında otizmli bir çocuğun da olmasının, farklılıkları yaşayarak öğrenecek kendi çocuğunuza da faydası olacağını lütfen unutmayın.

Her yıl Nisan ayı, Türkiye’de otizm adına yeni umutlar, yeni adımlar demek… Eğer siz de “Otizmin farkındayım, ama fark etmek yetmez, yaşamı paylaşmak gerek!” diyorsanız,  otizmli çocukların ve anne-babalarının seslerine kulak verin, sesimize ses katın, otizmin bilinirliği ve sorunların çözümü için gönüllü destek verin ki, çocuklarımız hep beraber büyüsün J 

Çünkü her çocuk farklılıkları ile yaşamda yer almayı hak eder!

Nisan Dünya Otizm Farkındalık Ayı’nda yaşamı paylaşan herkese yürek dolusu selam olsun!

M. İrem Afşin

Nazım Özgün’ün Annesi

Gönüllü Otizm Aktivisti

iremafsin@gmail.com

www.twitter.com/iremafsin 

www.facebook.com/afsinirem

www.hthayat.com/yazarlar/m-irem-afsin

OTİZMİ FARK ET, YAŞAMI PAYLAŞ! Kampanyası:

Otizmi fark et, fark ettir! Farkında olman yetmez, yaşamı paylaş! Yaşamı paylaşmak, sorunları paylaşmaktır. Ayrımcılık yapma, otizmliye engel yaratma!

#otizmifarketyasamipaylas http://youtu.be/O-xTwfFbGoo

La plus part d'entres vous le savent par le biais des réseaux sociaux mon fils est fan de dînette. Il adore cuisiner. En jouant mais aussi en nous aidant.

Il aime aussi les voitures. il est un grand fan de lego et de dînette. Bon il a aussi une poupée mais ça c'est une autre histoire. C est donc NATURELLLEMENT que dans un magasin de jouets, avec l'homme on s'est  dis allons voir ou on peut trouver les dînette pour les enfants.

On a pas tout de suite trouver, car nous somme un peu fous. on cherchais ça au rayon " garçons". On a pas tout de suite fais le lien dinette = filles obligatoirement faire comme maman.

et la j'aı gueulé dans le magasin " Chéri j'ai trouvé c'est au rayon filleeeee " une fois ces mots sortis de ma bouche cela m a fais un choc. Quelle débile penseront certains j'assume.

Bref on un quand même trouvé des trucs sympas ou il n'y  a pas écrit en gros barbie dessus car faut quand même un peu de crédibilité au parc hein. 

je voulais un truc petit, pas la cuisine entière ou le barbecue (en général il montre ça avec un petit garçon ) juste deux trois bricoles en plastique.

mais c est mon coup de gueule qu'en 2013 on trouve encore a ce point des differences de genre dans les jouets. Pour ça Ikea est super les jouets ne sont pas autant gendrés.Enfin je sais que c'est moins caricatural dans certains pays.

Voila Voitures poupée ou lego les enfants jouent d'abord avec des jouets laissez le le temps avant de jouets avec des concepts

Bon week end

Geçenlerde sosyal medyalarda yazmıştım...bizim Ata "evcilik oyunları" çok seviyor. Arabaları da çok seviyor, legolarına bayılıyor ama çay takımı, tencere yemek vs de çok sever. Bebeği bile var ama bunu burda açmayalım. Gerçekten mutfakta da yardım eder bizim minik şef.

oyuncak mağazasına girdiğimizde eşimle dedik ki " sur bir tencere yemek takımı baksak Ata'ya" Aradık aradık bulamadık. Birden bağırdım " Tamam buludum gel kız bölümündeler "

birden kendime geldim ve utandım. Bazıları ne salak diyebilirsiniz başka nerde olacaktı. Diyebilirsiniz.

Ben orta yerde bekliyordum. Ne kız ne erkek. Çocuklara o kadar erken yaşta cinsiyet ayrımı yapmak mecbur muyuz ? Hemde Türkiye 'de zaten fazlasıyla herheyere o ayrımı gösteren modeler var.

neyse bulduk üzerinde kocaman Barbie yazmayan da . O kadar da değil parka götürüyor bunları

Bahsetim oyuncak mağazası alışveriş merkezin içinde normal standart bir dükkandı. Tabii Ikea veya Novokido veya yeni nesil oyuncaçılarda o kadar fark yok.

O yüzden çocuklarımızı oyuncaklarla oynasınlar...fikirler ayrılımlarla  değil. Bırakın kızlar da tamir etsin erkekler de ütü yapsın.

İyi hafta sonları

Merci terrible two: maintenant c'est le bain le nerf de la guerre...mais pour que cela soit drôle pour le dodo on se bat toujours.

Donc j'ai un fils qui ne mange pas beaucoup, crise pour aller se coucher et qui pue pour couronner le tout.

Je crois que je devrais sérieusement remettre mes principes et mes méthodes en question

je postule pour la plus mauvaise mère de l'année ?

Uyumak için kavga ediyoruz, yemek için zaten zorlamıyorum, alıştım ama yeni bir şey çıktı: banyo yapmak istemiyor. Terrible two diyorlar. Bilemedim.

Sanırım ebeveynlik metod ve inandım gerçekleri üzerinden geçmem lazım. sorun bende ise ?

sizce yıllın en kötü anne adayı olabilir miyim? çocuğum yemiyor, yatağa girmek için kavga ediyoruz ve şimdi de pis kokuyor.